Νιώσε πιο ελεύθερος αγαπόντας άνευ όρων

agapi xoris oria

Το πώς μεγαλώνει ένα παιδί μέσα στην οικογένειά του θα καθορίσει το τι ενήλικας θα γίνει, παράλληλα βέβαια με την ιδιοσυγκρασία του και τα στοιχεία που έχει κληρονομήσει.

Όποια κι αν είναι η φυσική τάση του ατόμου, το περιβάλλον που μεγάλωσε διαδραματίζει τόσο σπουδαίο ρόλο που είτε θα αποθαρρύνει είτε θα ενισχύσει αυτήν την τάση.

Από την αρχή των σπουδών μου, θυμάμαι να σκέφτομαι (και φυσικά μας το τόνιζαν και στο Πανεπιστήμιο) πόσο μα πόσο σημαντική είναι η ανιδιοτελής αγάπη για ένα παιδί. Το να νιώθει ότι αγαπιέται χωρίς όρους, απλά γι’ αυτό που είναι.

Η άνευ όρων αγάπη δεν έχει περιορισμούς ούτε τέλος.

Ο άνθρωπος που αγαπάει έτσι, αγαπάει χωρίς να έχει προσδοκίες, χωρίς προϋποθέσεις και απαιτήσεις. Πολλοί θεραπευτές, όπως ο Carl Rogers και ο Fritz Perls, αναφέρθηκαν σ’ αυτού του είδους την αγάπη, τονίζοντας πως οι γονείς που εκβιάζουν τα παιδιά τους για να προσφέρουν την αγάπη τους, δημιουργούν προσωπικότητες μη προσαρμοστικές, με τάση στην εξάρτηση και με μεγάλες πιθανότητες να αναπτύξουν ψυχικές διαταραχές και ειδικά νευρώσεις.

Αυστηροί γονείς, με μη ρεαλιστικές απαιτήσεις από το παιδί τους, γονείς που δεν στηρίζουν την ανεξαρτησία του παιδιού, αντίθετα, την σαμποτάρουν, με σκοπό να το κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους ή και γονείς που κακομαθαίνουν σε υπερβολικό βαθμό το παιδί τους, σαμποτάρουν την ωρίμανσή του.

Το παιδί αυτό, λοιπόν, αδυνατεί να στηρίξει τον εαυτό του και μπαίνει στη διαδικασία να παίζει διάφορους ρόλους.

Έτσι, καταφέρνει να κινητοποιεί το περιβάλλον γύρω του, με σκοπό εκείνο να καλύπτει τις ανάγκες του, αντί να κινητοποιεί το δικό του εσωτερικό δυναμικό.

Όταν ένας γονιός αγαπά με όρους, ταυτίζεται με το παιδί και προσπαθεί μέσα από εκείνο να καλύψει τα δικά του κενά.

Καθρεφτίζει πάνω στο παιδί του τις δικές του προσωπικές ανασφάλειες. 

Τι γίνεται όμως με την ερωτική αγάπη;

Είναι σίγουρα πιο εύκολο να καταλάβουμε την άνευ όρων αγάπη από τους γονείς προς τα παιδιά. Τι γίνεται όμως στην ερωτική αγάπη; Βοηθάει τη σχέση και την προσωπική ανάπτυξη να αγαπάμε τον σύντροφό μας χωρίς να έχουμε καμία απαίτηση και καμία προσδοκία; Η απάντηση είναι «εξαρτάται».

Δε γίνεται να συνεχίζουμε να είμαστε με έναν βίαιο, σωματικά ή συναισθηματικά, σύντροφο όσο κι αν τ@ν αγαπάμε. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σ’ αυτήν την σχέση, ακόμα και αν συνεχίζουμε να τ@ν αγαπάμε.

agapi

Υπάρχουν, λοιπόν, όροι στην συμβίωση και στις ερωτικές σχέσεις, αλλά στην αγάπη μπορεί να μην υπάρχουν.

Η αγάπη άνευ όρων απελευθερώνει εμάς του ίδιους που τη νιώθουμε.

Πώς μπορούμε να πετύχουμε την αγάπη χωρίς όρους;

Είναι βασικό να αναρωτηθείς ποια είναι η πιο τρυφερή πράξη αγάπης που μπορείς να προσφέρεις στον συγκεκριμένο άνθρωπο τη συγκεκριμένη στιγμή. Όπως επίσης, να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις την αγάπη. Σκέψου πως όσο πιο πολύ την προσφέρεις, τόσο πιο πολύ τη νιώθεις.

Μην μπερδεύεις την αγάπη με το βόλεμα. Δεν αγαπάς απαραίτητα κάποιον αν του παρέχεις άνεση, βόλεψη, προστασία ή υλικά αγαθά. Αντίθετα, τον δυσκολεύεις να ωριμάσει και να αναπτυχθεί.

Τέλος, πολύ σημαντικό είναι να συγχωρείς για να μην κουβαλάς όλη αυτή την απογοήτευση και τον θυμό. Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να αφήνεις τους άλλους να σε εκμεταλλεύονται και δε θα διεκδικείς αυτό που θέλεις και σου αξίζει!

Θυμήσου ότι για να μπορέσεις να αγαπήσεις χωρίς όρους, χρειάζεται πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου χωρίς όρους.

Να είσαι καλά και να προσέχεις τον εαυτό σου !

Λ.

evangelia-tzili-psychologos-thessaloniki

Περισσότερα Άρθρα

Δύσκολα συναισθήματα,  Σύνδεση και επανόρθωση στη σχέση με το παιδί

Δύσκολα συναισθήματα, Σύνδεση και επανόρθωση στη σχέση με το παιδί

Η σύγχρονη γονεϊκότητα συνοδεύεται από τεράστιο όγκο πληροφορίας. Οι γονείς γνωρίζουν περισσότερα για τη συναισθηματική ανάπτυξη, την προσκόλληση, τα όρια και τη ρύθμιση του συναισθήματος.

Το τραύμα δεν σε έκανε πιο δυνατό. Οι μηχανισμοί που ανέπτυξες σε βοήθησαν να επιβιώσεις.

Το τραύμα δεν σε έκανε πιο δυνατό. Οι μηχανισμοί που ανέπτυξες σε βοήθησαν να επιβιώσεις.

Γιατί μόνο όταν καταλαβαίνουμε γιατί δημιουργήθηκαν οι μηχανισμοί επιβίωσης, μπορούμε να αποφασίσουμε συνειδητά ποιοι από αυτούς εξακολουθούν να μας είναι χρήσιμοι και ποιους μπορούμε, σιγά σιγά, να αφήσουμε πίσω.