Πώς να χτίσεις μια ζωή που σε στηρίζει, όχι που σε εξαντλεί!

Πολλοί άνθρωποι σήμερα δεν είναι απλώς κουρασμένοι. Είναι εξαντλημένοι. Η εξάντληση δεν έρχεται απαραίτητα από ένα συγκεκριμένο γεγονός, αλλά από τον τρόπο που είναι δομημένη η καθημερινότητά τους. Από τους ρυθμούς, τις απαιτήσεις, τις προσδοκίες. Από την αίσθηση ότι πρέπει συνεχώς να ανταποκρίνονται. Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, η ζωή αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με κάτι που πρέπει να αντέξουν, παρά με κάτι που τους στηρίζει και τους ενθουσιάζει.

Η ψυχική υγεία, όμως, δεν εξαρτάται μόνο από το τι συμβαίνει μέσα μας. Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το περιβάλλον που δημιουργούμε γύρω μας και από το αν η καθημερινότητά μας λειτουργεί υποστηρικτικά ή εξαντλητικά.

Το wellbeing δεν είναι μόνο μια εσωτερική κατάσταση. Είναι και μια δομή ζωής.

Η εξάντληση δεν είναι πάντα θέμα αντοχής. Είναι συχνά θέμα ασυμφωνίας.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αν νιώθουν εξάντληση, σημαίνει ότι δεν είναι αρκετά δυνατοί. Ότι πρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο. Ότι πρέπει να γίνουν πιο «ανθεκτικοί».

Στην πραγματικότητα, η εξάντληση είναι συχνά ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα ότι ο τρόπος που ζούμε δεν είναι ευθυγραμμισμένος με τις ανάγκες μας. Όταν υπάρχει συνεχής ανισορροπία ανάμεσα σε αυτά που δίνουμε και αυτά που λαμβάνουμε, αυτά που αντέχουμε και αυτά που απαιτούμε από τον εαυτό μας καθώς και αυτά που χρειαζόμαστε και αυτά που επιτρέπουμε στον εαυτό μας, το νευρικό σύστημα παραμένει σε κατάσταση διαρκούς επιβάρυνσης.

Μια ζωή που σε στηρίζει δεν είναι τυχαία. Είναι συνειδητά δομημένη.

Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τα πάντα. Αλλά χρειάζεται να αρχίσεις να παρατηρείς. Να αναρωτηθείς «Τι μου δίνει ενέργεια; Τι μου αφαιρεί ενέργεια; Πού νιώθω ο εαυτός μου; και Πού νιώθω ότι απλώς προσπαθώ να αντέξω;». Το wellbeing δεν χτίζεται μόνο μέσα από μεγάλες αποφάσεις. Χτίζεται μέσα από μικρές, επαναλαμβανόμενες επιλογές.

Οι 5 βασικοί πυλώνες μιας ζωής που σε στηρίζει

1. Εσωτερικός διάλογος που δεν σε εξαντλεί

Ο τρόπος που μιλάμε στον εαυτό μας επηρεάζει βαθιά το νευρικό μας σύστημα. Ένας συνεχής εσωτερικός κριτής δημιουργεί ένταση, άγχος και εξάντληση. Αντίθετα, ένας υποστηρικτικός εσωτερικός διάλογος δημιουργεί ασφάλεια και σταθερότητα. Δεν σημαίνει να αποφεύγεις την ευθύνη. Σημαίνει να σταματήσεις να λειτουργείς μέσα από την αυτοκριτική και να αρχίσεις να λειτουργείς μέσα από την κατανόηση.

2. Ρυθμοί που είναι ανθρώπινοι, όχι εξαντλητικοί

Το σώμα και ο εγκέφαλος λειτουργούν σε κύκλους. Χρειαζόμαστε: δραστηριότητα και παύση. Συγκέντρωση και αποφόρτιση. Προσπάθεια και ξεκούραση. Μια ζωή χωρίς παύσεις δεν είναι παραγωγική. Είναι εξαντλητική. Η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια ούτε τεμπελιά. Είναι βιολογική ανάγκη.

3. Σχέσεις που δημιουργούν ασφάλεια, όχι ένταση

Οι σχέσεις επηρεάζουν άμεσα το νευρικό μας σύστημα. Σχέσεις που βασίζονται στην αποδοχή και την ασφάλεια βοηθούν το σώμα να ρυθμιστεί. Σχέσεις που βασίζονται στην ένταση, την αβεβαιότητα ή την πίεση δημιουργούν συνεχή επιβάρυνση. Δεν είναι όλες οι σχέσεις ουδέτερες για την ψυχική υγεία. Κάποιες μας στηρίζουν. Κάποιες μας εξαντλούν.

4. Καθημερινότητα που περιλαμβάνει και εσένα

Πολλοί άνθρωποι οργανώνουν τη ζωή τους γύρω από υποχρεώσεις, αλλά ξεχνούν να συμπεριλάβουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτή. Το wellbeing δεν χτίζεται μόνο μέσα από όσα πρέπει να κάνεις. Χτίζεται και μέσα από όσα σου επιτρέπεις να νιώθεις. Μικρές στιγμές αποφόρτισης, ηρεμίας ή χαράς είναι απαραίτητες για τη συναισθηματική ισορροπία.

5. Ζωή που δεν βασίζεται μόνο στην αντοχή, αλλά και στην υποστήριξη

Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να λειτουργούν σε κατάσταση συνεχούς αντοχής. Να προσαρμόζονται, να συνεχίζουν, να διαχειρίζονται. Αλλά το wellbeing δεν σημαίνει μόνο να αντέχεις. Σημαίνει να υποστηρίζεσαι, από τον εαυτό σου, από τους ρυθμούς σου και από τις επιλογές σου.

Μια διαφορετική ερώτηση, μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητά σου. Αντί να ρωτάς: «Πώς μπορώ να αντέξω περισσότερο;» μπορείς να αρχίσεις να ρωτάς: «Πώς μπορώ να ζήσω με τρόπο που να με στηρίζει;».  Αντί για το «Έκανα αρκετά;», μπορείς να αρχίσεις να ρωτάς: «Φρόντισα τον εαυτό μου σήμερα;». Αντί για το «Γιατί δεν έκανα περισσότερα;», μπορείς να ρωτήσεις: «Τι χρειάζομαι τώρα για να συνεχίσω;».

Αυτή η μικρή αλλαγή δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική σχέση με τον εαυτό σου. Μια σχέση που βασίζεται στην υποστήριξη, όχι στην πίεση. Μετακινεί το επίκεντρο από την επιβίωση στην ισορροπία.

Το wellbeing δεν είναι ένας προορισμός. Είναι μια σχέση.

Δεν είναι κάτι που φτάνεις και μένει σταθερό για πάντα. Είναι η σχέση που χτίζεις με τον εαυτό σου και τη ζωή σου, καθημερινά. Μια ζωή που σε στηρίζει δεν είναι μια τέλεια ζωή.
Είναι μια ζωή στην οποία υπάρχει χώρος για εσένα. Χώρος να αναπνέεις. Χώρος να ξεκουράζεσαι. Χώρος να είσαι άνθρωπος. Και αυτό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση για την ψυχική υγεία!