Πώς ξεπερνιέται ένα τραύμα;

Μετά από ένα τραυματικό γεγονός οι άνθρωποι αισθανόμαστε σοκ. Νιώθουμε μούδιασμα και πολλές φορές νιώθουμε αποστασιοποιημένοι από τα γεγονότα.

Πολλοί θεωρούν ότι υπάρχει μια αλληλουχία στα συναισθήματα, φάσεις όπως τις ονομάζουν. Άλλοι τονίζουν την μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και της κάθε συνθήκης, και υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη αλληλουχία.

Ωστόσο, συνήθως μετά το πρώτο σοκ έρχεται η άρνηση. Πολλές φορές, αρνούμαστε να αποδεχτούμε ό,τι συνέβη. Κάποιοι (εξωτερικοί παρατηρητές συνήθως) μπορεί να σκεφτούν ότι το άτομο που περνά τη φάση της άρνησης είναι πολύ δυνατό ή ότι δε νοιάζεται τόσο ή ότι το ξεπέρασε.

Μετά την άρνηση, εμφανίζονται μια σειρά από άλλα συναισθήματα όπως ο φόβος, το αίσθημα της αβοηθησίας, ο θυμός, οι ενοχές, η λύπη και η ντροπή.

Κάποια στιγμή έρχεται το συναίσθημα της ελπίδας, ίσως και της ανακούφισης.

Τα αρνητικά συναισθήματα, όμως, πολύ πιθανό να έρθουν και να ξανά έρθουν.

Εβδομάδες μετά από ένα τραυματικό γεγονός, το άτομο μπορεί να βιώσει ψυχοσωματικά συμπτώματα όπως αυπνία, κούραση, εφιάλτες, έλλειψη συγκέντρωσης και δυσκολία στη μνήμη. Πολλοί αναφέρουν πονοκεφάλους, ταχυκαρδίες και αλλαγές στην όρεξη για φαγητό. Πολλές φορές τα άτομα που έχουν βιώσει κάποιο τραυματικό γεγονός δεν μπορούν να σκεφτούν καθαρά και δεν έχουν όρεξη για κοινωνικές συναναστροφές.  

Πώς αντιμετωπίζεται το τραύμα;

Έπειτα από ένα τραυματικό γεγονός χρειαζόμαστε χρόνο.
Δώσε χρόνο στον εαυτό σου και αντιμετώπισε την πραγματικότητα.

Επίσης, το να βρίσκεσαι με άλλους ανθρώπους, ανθρώπους που νιώθεις άνετα, εμπιστεύεσαι και αγαπάς μπορεί να σε βοηθήσει και να σε ανακουφίσει.
Μην διστάσεις να ζητήσεις βοήθεια από τα κοντινά σου πρόσωπα.

Μπορείς να συζητήσεις μαζί τους σιγά σιγά όσα έζησες, αυτά που νιώθεις και αυτά που σκέφτεσαι. Μπορεί αρχικά να μην ξέρουν τι να πουν, όμως, μόνο που θα είναι εκεί για εσένα και θα νιώθεις το ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή τους, αρκεί.

Επίσης, είναι σημαντικό να μην αφήσεις πίσω τις «κανονικές» καθημερινές δραστηριότητές σου. Αυτό είναι ένα μέρος της θεραπευτικής σου διαδικασίας. Συνέχισε την ρουτίνα σου ή αν χρειάζεται δημιούργησε μια νέα ρουτίνα. Προσπάθησε να τρως στην ώρα σου, υγιεινά και θρεπτικά γεύματα, και να κάνεις κάποιου είδους άσκηση.

Παράλληλα, μην διστάσεις να απευθυνθείς σε κάποιον ειδικό. Ίσως είναι χρήσιμο να κάνεις αυτό το βήμα από την αρχή κιόλας. Οι αλλαγές στην διάθεσή μας και η αποδοχή απαιτούν χρόνο αλλά μην τα παρατήσεις.

Πώς μιλάμε στα παιδιά για τα τραγικά γεγονότα;

Τα παιδιά δεν έχουν τη γνωστική ωριμότητα να επεξεργαστούν όλες τις πληροφορίες με τον ίδιο τρόπο, όπως θα το κάναμε εμείς οι ενήλικες. Έτσι, όταν εκτίθονται σε αφηγήσεις ή και εικόνες που αφορούν καταστροφικά γεγονότα, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα και μπορεί να εμφανίσουν γενικευμένο άγχος, φοβιές αλλά και συμπτώματα μετατραυματικού στρες.

Είναι απαραίτητο να απαντάμε στα παιδιά μόνο σε ό,τι μας ρωτάνε, καθώς για να μη ρωτάνε περισσότερα σημαίνει ότι δεν είναι έτοιμα να τα μάθουν. Ελέγχουμε και περιορίζουμε όσο μπορούμε την ενημέρωση για το γεγονός από τρίτους, ή από τα ΜΜΕ ή/ και από το διαδίκτυο.

Τα ψέματα δεν ωφελούν πουθενά. Μην τους πείτε ψέματα, αλλά προσπαθήστε να εστιάσετε σε ότι θα τους δημιουργήσει αίσθημα ασφάλειας, ελπίδας και αισιοδοξίας.

Κατανοείστε και αφουγκραστείτε τις ανάγκες του παιδιού. Τι θέλει να μάθει; Για ποια πράγματα ανησυχεί;

Προσπαθήστε να ελέγξετε τα δικά σας συναισθήματα πόνου, φόβου ή/ και θυμού. Τα παιδιά χρειάζονται να βλέπουν και να νιώθουν ψυχραιμία, αισιοδοξία και ηρεμία.