Πώς είναι να ζούμε με την αβεβαιότητα;

7 Δεκ 21 | Covid

aveveotita-skepseis-eblog-etzili

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι φτιαγμένος για να ανεχθεί την αβεβαιότητα. Είναι, όμως, φτιαγμένος για να βρίσκεται σε εγρήγορση, όταν εμφανιστεί κάποια απειλή.

Το πώς θα αντιληφθούμε την αβεβαιότητα είναι ο παράγοντας που θα καθορίσει το πόσο “λειτουργικοί’ ή “μη λειτουργικοί” θα είμαστε τη δύσκολη αυτή περίοδο που διανύουμε.

Η αβεβαιότητα οδηγεί σε έλλειψη ελέγχου και η έλλειψη ελέγχου με την σειρά της δημιουργεί συναισθήματα φόβου και άγχους.

Ο φόβος δεν είναι ένα «κακό» συναίσθημα. Αντίθετα, ο φόβος, πολλές φορές, μπορεί να είναι πολύ χρήσιμος και σωτήριος.

Μια άγνωστη συνθήκη, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, οδηγεί στην αβεβαιότητα, η οποία μπορεί να διαταράξει την καθημερινότητά μας αλλά και την ικανότητά μας να προσαρμοστούμε για το μέλλον.

Αυτό που ζούμε, όντως,  είναι μια πραγματική απειλή και ο φόβος είναι φυσιολογικός και δεν γίνεται να μην υπάρχει.

Ο φόβος με την σειρά του αυξάνει τα επίπεδα άγχους. Το άγχος, ωστόσο, είναι εκείνο που θα μας κινητοποιήσει και θα μας αφυπνίσει, για να ενημερωθούμε για την κατάσταση (όσο χρειάζεται) και να προστατευτούμε από την απειλή. Χωρίς το άγχος θα κινδυνεύαμε ακόμη περισσότερο.

Είναι φυσιολογικό να φοβόμαστε, καθώς αντιμετωπίζουμε μια απειλητική συνθήκη. Συνθήκη την οποία δε μπορούμε να την ελέγξουμε απόλυτα και δε μπορούμε να ξέρουμε και τα αποτελέσματα της. Αυτή η κατάσταση είναι λογικό να δημιουργεί πολλά συναισθήματα, όπως άγχος, αβεβαιότητα, ανησυχία, προβληματισμό και θλίψη.

Είναι όμως πολύ σημαντικό να επιλέξουμε το πώς θα αντιληφθούμε την αβεβαιότητα που ζούμε και να αγκαλιάσουμε και να αποδεχθούμε (όσοι μπορούμε και στο βαθμό που μπορούμε) τα συναισθήματα αυτά.

Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στην Ιταλία, η οποία έχει πληγεί σε τρομακτικό βαθμό από τον κοροναϊό, είναι ως επί το πλείστον αποτέλεσμα της έλλειψης φόβου. Δεν υπήρχε άγχος και φόβος, άρα δεν υπήρχε και η κινητοποίηση. Στην Ελλάδα, η κοινωνία αποφάσισε να πάρει μέτρα νωρίς και πλέον όλοι μας δρούμε με αίσθηση ατομικής και κοινής ευθύνης.

Έτσι λοιπόν έχοντας τις βασικές οδηγίες από το Υπουργείο Υγείας και από τον ΠΟΥ γνωρίζουμε πως θα προστατεύσουμε εμάς και τους αγαπημένους μας. Είναι ώρα να εστιάσουμε σ’ αυτά που μπορούμε να ελέγξουμε και να δράσουμε με βάση τις αξίες μας.

Κατανοώντας το γιατί πρέπει να τηρηθούν αυτά τα μέτρα (για να περιοριστεί η εξάπλωση του ιού και για το καλό όλων μας) θα μας είναι και πιο εύκολο να τα δεχτούμε και φυσικά να τα τηρούμε.

Σε όλα τα sites και στις εκπομπές θα μπορέσετε να βρείτε χιλιάδες συμβουλές για το τι να κάνετε αυτήν την περίοδο και πώς να περάσετε την ημέρα σας. Ωστόσο, σ’ αυτό το κείμενο αποφάσισα να μην δώσω τέτοιες οδηγίες και συμβουλές, καθώς κάθε άτομο είναι μοναδικό και ξεχωριστό και δεν ταιριάζουν όλα για όλους.

Ωστόσο, θα παραθέσω κάποιες συμπεριφορές που έχει αποδειχθεί ότι μας φέρνουν ανακούφιση και μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα.

Νιώθουμε καλά:

    • όταν ολοκληρώνουμε δραστηριότητες/ πράγματα
    • όταν ασχολούμαστε με δραστηριότητες που μας φέρνουν ευχαρίστηση
    • όταν υπάρχει εγγύτητα και σύνδεση

Οι αλλαγές στην καθημερινότητά μας για όλους είναι πολλές. Είναι χρήσιμο να φτιάξουμε μια ρουτίνα αυτήν την περίοδο, να φροντίζουμε και να ακούμε τον εαυτό μας και να βρούμε τρόπους να φροντίσουμε τους αγαπημένους μας.

Να είσαι καλά και να προσέχεις τον εαυτό σου !

Λ.

Περισσότερα Άρθρα

Δύσκολα συναισθήματα,  Σύνδεση και επανόρθωση στη σχέση με το παιδί

Δύσκολα συναισθήματα, Σύνδεση και επανόρθωση στη σχέση με το παιδί

Η σύγχρονη γονεϊκότητα συνοδεύεται από τεράστιο όγκο πληροφορίας. Οι γονείς γνωρίζουν περισσότερα για τη συναισθηματική ανάπτυξη, την προσκόλληση, τα όρια και τη ρύθμιση του συναισθήματος.

Το τραύμα δεν σε έκανε πιο δυνατό. Οι μηχανισμοί που ανέπτυξες σε βοήθησαν να επιβιώσεις.

Το τραύμα δεν σε έκανε πιο δυνατό. Οι μηχανισμοί που ανέπτυξες σε βοήθησαν να επιβιώσεις.

Γιατί μόνο όταν καταλαβαίνουμε γιατί δημιουργήθηκαν οι μηχανισμοί επιβίωσης, μπορούμε να αποφασίσουμε συνειδητά ποιοι από αυτούς εξακολουθούν να μας είναι χρήσιμοι και ποιους μπορούμε, σιγά σιγά, να αφήσουμε πίσω.