Όταν η καθημερινότητα μπαίνει ανάμεσα στο ζευγάρι

“Mental load, αμοιβαιότητα και η πρόκληση των σύγχρονων σχέσεων”

Στην σύγχρονη εποχή, οι άνθρωποι μέσα στις σχέσεις δε δυσκολεύονται επειδή ξαφνικά χάθηκε η αγάπη. Τις περισσότερες φορές δυσκολεύονται μέσα στην καθημερινότητα. Δουλειά, υποχρεώσεις, οικονομικές απαιτήσεις, σπίτι, παιδιά, έλλειψη χρόνου και συνεχής κόπωση. Δύο άνθρωποι μπορεί να αγαπιούνται και παρ’ όλα αυτά, στο τέλος της ημέρας, να νιώθουν περισσότερο σαν συνεργάτες στη διαχείριση μιας ζωής παρά σαν ζευγάρι. Και κάπου εκεί αρχίζουν οι μικρές συγκρούσεις. «Γιατί πρέπει να στα λέω όλα;» «Μα κάνω κι εγώ πράγματα.» «Όλα πρέπει να γίνονται όπως τα θέλεις εσύ.» «Δεν βλέπεις πόσα έχω στο κεφάλι μου;»

Δεν είναι πάντα θέμα ελέγχου

Μερικές φορές ο άνθρωπος που φαίνεται ότι «τα θέλει όλα με τον τρόπο του» πράγματι δυσκολεύεται να αφήσει τον έλεγχο. Άλλες φορές, όμως, συμβαίνει κάτι διαφορετικό: έχει αναλάβει να σκέφτεται για όλα και να οργανώνει τα πάντα.

Δεν κάνει μόνο τις δουλειές. Θυμάται ότι τελειώνει το γάλα, ότι πρέπει να κλειστεί ο παιδίατρος, τι χρειάζεται το παιδί για αύριο, ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό, τι θα φάει η οικογένεια, τι πρέπει να αγοραστεί και τι δεν πρέπει να ξεχαστεί. Αυτό είναι ένα μέρος αυτού που ονομάζουμε mental load: όχι μόνο το «κάνω», αλλά το θυμάμαι, οργανώνω, προβλέπω και φροντίζω να γίνει!

Και παρότι σήμερα οι ρόλοι μέσα στα ζευγάρια έχουν αλλάξει σημαντικά, η αόρατη εργασία του σπιτιού και της φροντίδας των παιδιών εξακολουθεί συχνά να επιβαρύνει περισσότερο τις γυναίκες.

«Μα κι εγώ βοηθάω». Η λέξη βοηθάω έχει ενδιαφέρον μέσα σε μια σχέση. Γιατί όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται ένα σπίτι ή μεγαλώνουν μαζί ένα παιδί, δεν υπάρχει ένας βασικός υπεύθυνος και ένας βοηθός. Υπάρχουν δύο ενήλικες που συνδιαχειρίζονται μια κοινή ζωή.

Το «πες μου τι θέλεις να κάνω» μπορεί να ακούγεται συνεργατικό, αλλά αφήνει στον άλλον ένα σημαντικό κομμάτι της ευθύνης: να παρατηρήσει τι χρειάζεται, να το οργανώσει και τελικά να το αναθέσει. Η ουσιαστική συμμετοχή ξεκινά ένα βήμα νωρίτερα: Βλέπω. Σκέφτομαι. Αναλαμβάνω.

Μια υγιής σχέση δεν είναι πάντα 50–50

Η ισορροπία δεν σημαίνει μαθηματική ισότητα. Υπάρχουν περίοδοι που ο ένας θα μπορεί να δώσει περισσότερο. Μια απαιτητική δουλειά, μια εγκυμοσύνη, ένα μωρό, μια ασθένεια ή μια δύσκολη προσωπική περίοδος μπορούν να αλλάξουν προσωρινά τις ισορροπίες. Το σημαντικό είναι να υπάρχει αμοιβαιότητα.

Να μπορώ να σε στηρίξω όταν δεν μπορείς και να γνωρίζω ότι, όταν χρειαστώ εγώ στήριξη, δεν θα χρειαστεί να παλεύω για να τη ζητήσω.

Και το ζευγάρι πού χωράει;

Ίσως αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις των σύγχρονων σχέσεων.

Δεν λείπει απαραίτητα η αγάπη. Λείπει ο χώρος για να εκφραστεί.

Γιατί πολλές φορές πίσω από έναν καβγά για τα πιάτα, το πρόγραμμα ή το ποιος έκανε περισσότερα, υπάρχει μια πολύ πιο ουσιαστική ανάγκη: «Θέλω να νιώθω ότι δεν είμαι μόνος/μόνη μέσα στη ζωή που χτίζουμε ΜΑΖΙ!»